Dyscypliny spadochronowe — mapa sportu

Spadochroniarstwo to nie jedna dyscyplina, tylko cała rodzina sportów dzielących samolot i spadochron. Po licencji zaczynasz wybierać własną drogę — warto znać mapę, zanim ruszysz w teren.

Dyscypliny swobodnego spadania

FS / RW (formation skydiving) — klasyka: budowanie figur na brzuchu, od dwójek po wielkie formacje rekordowe. Najbardziej naturalna kontynuacja AFF. Freefly — latanie w pozycjach pionowych: sit (siedząca) i head-down (głową w dół); prędkości wyraźnie wyższe niż na brzuchu, stąd wymogi doświadczenia i sprzętu „freefly-friendly” (nic nie ma prawa się otworzyć przypadkiem). Tracking i angle — grupowe loty po skosie, „wyścigi po niebie”; wymagają żelaznej dyscypliny kierunków, bo grupa przemieszcza się kilometrami nad terenem. Wingsuit — lot w kombinezonie-skrzydle: najdalsze przeloty, osobne przeszkolenie i progi doświadczenia, inna mechanika otwarcia.

Dyscypliny czaszowe

CRW/CF (canopy relative work) — formacje budowane CZASZAMI po otwarciu: piękne, niszowe, ze specyficznym sprzętem i procedurami. Pilotaż czaszy / swoop — dynamiczne lądowania z długim ślizgiem po wygenerowaniu prędkości; efektowne i bezlitosne dla braków warsztatu, dlatego wejście prowadzi przez kursy pilotażu, a nie przez próby „na żywca”. Celność — najstarsza dyscyplina: lądowanie w elektroniczny punkt wielkości monety; świetna szkoła czucia czaszy.

Jak wybierać

Uczciwa zasada: najpierw solidny fundament na brzuchu i pod czaszą, potem specjalizacja przez coaching (tunel, kursy dyscyplin). Progi doświadczenia dla freefly, wingsuitu czy kamery nie są złośliwością — są statystyką wypadków przetłumaczoną na liczby.