Pilotaż czaszy i lądowanie

Po otwarciu zaczyna się druga część skoku: kilka minut lotu pod czaszą. Nowoczesna czasza to skrzydło — leci do przodu i precyzyjnie reaguje na sterowanie, a Ty jesteś jej pilotem.

Sterowanie

Podstawą są dwie sterówki: prawa — zakręt w prawo, lewa — w lewo, obie naraz — hamowanie i flara. Głębokie ściągnięcie sterówek (deep brakes) mocno zwalnia lot; zbyt głębokie kończy się przeciągnięciem (stall) — dlatego zakres pracy sterówek poznaje się wysoko, nigdy przy ziemi. Program szkolenia przewiduje ćwiczenia czaszowe powyżej 500 m: zakręty o 90°, 180°, 270° i 360°, „płaskie” zakręty na częściowo zahamowanej czaszy oraz zakręty na tylnych taśmach nośnych — a podejścia do lądowania ćwiczy się z zakrętem o 90° na około 100 m.

Krąg nadlotowy

Lądowanie planuje się z góry według schematu znanego z lotnisk: odcinek z wiatrem (downwind), krótka baza w poprzek i finał pod wiatr — bo pod wiatr prędkość względem ziemi jest najmniejsza. Kierunek odczytujesz z rękawa i ustaleń briefingu; na kręgu obowiązuje przewidywalność (żadnych esów-floresów) i zasada pierwszeństwa niższego. Celem ćwiczeń jest lądowanie nie dalej niż 50 m od wyznaczonego punktu przy różnej sile wiatru.

Przyziemienie

Tuż nad ziemią wykonujesz flarę — płynne ściągnięcie obu sterówek zamieniające prędkość lotu w wytrzymanie. Nogi razem, kolana ugięte; jeśli energia okazuje się większa niż planowana, ratuje wyćwiczony pad spadochronowy (PLF) — przewrót rozpraszający energię po łydce, udzie i plecach zamiast po stawach.